Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego br. omówiony w Rzeczpospolitej z dnia 26.02.2003 r.: zgodnie z wyrokiem zapis w umowie, że wszelkie podatki związane z ta umową będzie płacić strona w niej wskazana, jest nieważny, bowiem o należnościach podatkowych decydują ustawy, a nie umowa. SN jako podstawę wydanego orzeczenia wskazał art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również art. 12 umowy zawartej w 1991 r. pomiędzy RP a Australią o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 w/w ustawy od dochodów uzyskanych na terytorium RP przez podatników, którzy nie mają siedziby ani zarządu na tym terenie m.in. należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie naukowej lub handlowej (know how) - obowiązuje podatek w wysokości 20% tych dochodów. Wpłacający powinien pobrać ten podatek w dniu wypłaty należności. Jednak z uwagi na treść art. 12 w/w umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania podatek od należności licencyjnych (które w swej definicji zawierają m.in. należności wymienione powyżej) nie może w państwie w którym powstały należności, przekroczyć 10 proc. ich kwoty brutto.